Fans van de glijbaan bij station Overvecht opgelet. Deze week werd er gewerkt aan de glijbaan waardoor deze niet helaas niet gebruikt kon worden. Er stonden hekken omheen en gister was de glijbaan zelfs een paar meter verplaatst. Ik denk dat het onderhoudswerkzaamheden betreffen zodat er straks weer lekker gegleden kan worden. Even geduld nog en voor nu kun je even genieten van de slideshow die ik eerder maakte. De glijbaan in vol ornaat.
Goed nieuws, ook dit jaar een editie van het Overdreven Festival. Dat is ook Overvecht, in welke Utrechtse wijk heb je nou zo’n leuk festival? De eerste editie die vorig jaar in september is gehouden was wat mij betreft een succes. Ik ging erheen en nam mijn vrienden mee. Ook zij vonden het tof. De sfeer was uitstekend en je kon er bloemkool bowlen wat een hit bleek. Het laat ook echt een andere kant zien van Overvecht.
Vanuit mijn woning in Overvecht heb ik uitzicht op de torenflat waar het CNV zetelt. Op het eerste gezicht lijkt alles pais en vree. Maar binnen borrelt het want de vakbonden hebben te maken interne strubbelingen veroorzaakt door grote maatschappelijke veranderingen. Dit geldt voor de CNV, maar zeker ook voor het FNV.
Lid van de vakbond ben ik ook, maar niet van het CNV. Toen ik als journalist aan de slag ging werd ik eigenlijk zonder na te denken lid van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ), een van de zoveel vakcentrales die onderdeel zijn van het FNV. Zelf keek ik toentertijd helemaal niet aan tegen de NVJ als een vakbond, in mijn beleving was het veel meer een brancheorganisatie of iets dergelijks. Ik was passief lid, ontving het ledenblad (Villamedia Magazine) en betaalde keurig contributie. Zoals de meeste vakbondsleden denk ik. Want dankzij mijn jaarcontract had ik weinig reden tot klagen en ik nam de hoge contributie (je betaalt naar draagkracht) voor lief. De belangen werden goed behartigd.
Later werd ik freelancer en toen ging mijn contributie omlaag, de in dit geval positieve keerzijde van solidariteit. Mijn visie op de vakbond veranderde echter ook. Het viel me op hoe weinig aandacht de NVJ schonk aan de belangen van freelancers en jongen mensen. In de praktijk vallen die twee veelal samen vanwege de slechte markt. Het zwaartepunt ligt bij het vertegenwoordigen van de achterban en dat zijn nu eenmaal oudere journalisten in loondienst. Inmiddels heeft de NVJ 2013 uitgeroepen tot het jaar van de freelancer en doet zij er van alles aan om de positie van deze groep onder de aandacht te brengen en te verstevigen waar mogelijk. Tot nu toe levert het ondanks alle inspanningen weinig concrete resultaten op.
De situatie van de NVJ is geen uitzondering. Het raakt de kern van het probleem voor de vakbond. Om ook in de toekomst een rol te kunnen spelen moeten zij jongeren aan zich weten te binden. De flexwerker maakt een zeer aanzienlijk deel uit van de Nederlandse arbeidsmarkt anno 2013. De vakbonden moeten niet alleen die jongeren en flexwerkers aan zich weten te binden maar ook hun belangen vertegenwoordigen, ook als staat dit haaks op de belangen van de oudere werknemers met een vast contract.
Dat de vakbond hiermee al een poos worstelt is overduidelijk. De 1,2 miljoen leden van het FNV mochten recent stemmen voor een nieuwe leider. Slechts 7 procent bracht uiteindelijk een stem uit, waaronder de auteur van deze blog. De verklaring is dat de meeste leden zullen passief lid zijn en zij willen de status quo behouden. Aan de nieuwe leider Ton Heerts is het nu om de kar te trekken. Geen gemakkelijke taak met al die verschillende belangen en speelvelden. Als hij een goed verhaal heeft moet hij een eind kunnen komen.
In Amsterdam liggen een hoop woonboten in de grachten. En ja, die hebben net als gewone huizen ramen. Aangezien ramen vies worden is het beroep van glazenwasser uitgevonden. Ook de bewoners van woonboten willen graag schone ramen en omdat je met een ladder niks begint is er de glazenwasser per boot. Dat vond ik grappig want ik had er nooit bij stilgestaan. Dus vandaar deze foto. Ik vroeg me af of die wild west verhalen van half maffiose glazenwassers die elkaar aftroeven ook opgaan voor de glazenwasser te water? Maar ik denk het eerlijk gezegd niet.
De ramen van mijn flat doet de glazenwasser niet. Dat wil zeggen, ik heb nog nooit een glazenwasser aan de deur gehad. Een gemiste kans want er staan een hoop flats in Overvecht. De meeste mensen doen hun eigen ramen in een flat want je kunt er prima bij. Maar er zijn ook luie mensen of mensen die er geen waarde aan hechten en de ramen slechts een keer per jaar doen, zoals ik. Onlangs kwam de buurman langs met een emmer sop om onze ramen schoon te maken. Hij vond ze te smerig voor woorden en keek er met ergernis en verbazing naar als hij stond te roken op de galerij. Omdat de voorkant prachtig schoon was besloot ik zelf de achterkant te doen toen de zon zich liet zien. Het resultaat mag er zijn. Kopje koffie, glazenwasser?
Na het werk liep ik vrijdag van station Overvecht naar huis, een bijna dagelijkse routine tegenwoordig. Soms valt je onderweg iets op en dat was gister ook het geval. De lantaarnpalen rondom mijn woning stonden aan terwijl het nog licht was. Sterker nog, de duisternis zou nog enkele uren op zich laten wachten.
Toen het eenmaal avond was bleken de lantaarnpalen uit te staan. Dat is een vreemde gewaarwording in de stad. Vanaf de zesde verdieping had ik zich op een zwart blok tussen de verder verlichte wijk.
Het deed me denken aan vroeger toen ik dikwijls in het holst van de nacht door de Achterhoek reed. Pikkedonker was dat, want de binnenwegen waren slechts sporadisch verlicht. Dat was mooi want je kon de sterrenhemel dan goed zien. In de stad is het namelijk nooit echt donker, net zomin als dat het echt stil is. Al is het ook in de Achterhoek nooit echt stil. De stilste plek in ons land, zo heb ik mee eens laten vertellen, is op de Hoge Veluwe. Maar zelfs daar hoor je geluiden van autowegen.
Het mocht gister dan wat donkerder zijn geweest dan normaal in Overvecht, de gebruikelijke geluiden van hangjongeren op scooters waren wel te horen. Het is hun hobby om luidkeels te hangen en te bellen op de stoep. Anderen trekken hun scooter op het achterwiel als ze een verkeersdrempel nemen en scheuren zo rondjes op de weg voor mijn woning. Sommige dingen veranderen niet, zelfs niet als de straten niet verlicht zijn.
Premier Mark Rutte vindt dat Nederlanders niet zo moeten somberen. Als iedere consument in zijn buidel tast voor een nieuwe auto of keuken dan gaat het vanzelf beter met de economie. Althans, dat is waarschijnlijk de redenatie van de heer Rutte. Persoonlijk vind ik dit een zwaktebod van de premier, want de onderliggende problemen in de huidige economische malaise zoals de arbeidsmarkt en woningmarkt los je daarmee natuurlijk niet op. Dat verdient een groter verhaal, een visie, en die heeft de heer Rutte niet.
De redenatie van de premier wordt aardig gevat in een graffiti die ik onlangs zag op een muur bij Grootwinkelcentrum Utrecht. Fuck fear, drink beer, staat er. Geen angst, maar consumeren. Dat veel consumenten er hard in koopkracht op achteruit gegaan zijn in de afgelopen jaren negeert de premier dan maar even voor het gemak. Maar een pilsje moet er toch afkunnen, lijkt me.
Lente is de tijd van het jaar dat het leven weer langzaam ontluikt na een lange winterslaap. Knoppen komen uit en bloemen komen tot bloei. Vogels maken nesten zodat ze kunnen broeden. Dan is het een groot contrast als je een dode meerkoet ziet liggen op de weg. Zijn grote grijzen poten uitgespreid alsof hij nog weg wil zwemmen over het afvalt. Terug naar zijn liefje.
Ik vermoed dat hij de weg wilde oversteken en toen is aangereden door een passerende auto. Van de ene sloot wilde hij naar de andere sloot waar zijn vrouwtje zit te broeden op het nest. Althans, dat is het verhaal dat ik er van maak. Toen ik een dag later nogmaals langskwam zat het vrouwtje nog altijd te broeden, maar het lijkje was weg. Het is te hopen dat het vrouwtje de jonkies alleen kan grootbrengen.
Bij de rietkraag zit het vrouwtje tevergeefs te wachten op het nest.
Oversteek met dodelijk afloop.
