So you wanna be a Rockstar


Het is me een eer en genoegen om de eerste gastblogpost aan te kondigen. De bijdrage is ontstaan dankzij een uitruil. Tole, de auteur van de blogpost, wilde graag een filmpje hebben van het optreden van zijn band Stacey Knox tijdens Koninginnedag 2010 bij de Zaagmolen in Lombok. Voort wat hoort, vandaar deze bijdrage. Een verslag van het optreden dat de band onlangs in Zeist gaf. Ik was uitgenodigd de band te komen bewonderen maar helaas was ik verhinderd. Nu toch nog een impressie. Enjoy.

We zitten in de auto en luisteren naar de Arctic Monkeys. De drummer denkt dat deze band over dertig jaar nog steeds actief zal zijn. Hij vindt ze muzikaal erg goed. Dit is een band die we later als we groot zijn zullen zien als een van de grote uit de eerste jaren van dit millennium. De drummer is een groot denker, maar ik luister niet echt. We zijn op weg naar een optreden in Zeist en de auto is klein. Ik zit met twee anderen op de achterbank en hoe kleiner de ruimte, hoe onrustiger ik word. Ik ben net een hond. Maar het raam kan niet open omdat het stuk is en dus voel ik me opgesloten. Misschien dat ik een volgende keer voorin mag zitten omdat ik te onrustig ben om de achterbank te delen. De zangeres zit nu voorin en zingt mee met de muziek om haar stem op te warmen, denk ik. Zij mag voorin zitten, net als alle andere keren dat we op weg waren naar een optreden. Waarschijnlijk omdat ze het met de chauffeur doet. Want van ons allen is zij het kleinst en zou dus goed in het midden van de achterbank passen. Misschien moet ik het ook met de chauffeur doen. Of een eigen auto kopen. Maar ja, dan kan ik niet drinken…

Als we Zeist binnen rijden raak ik nog drukker, want toen ik nog in Zeist woonde fietste ik regelmatig over deze weg op weg naar het winkelcentrum. En als ik dan voor de slijter stond en de fiets vastzette in het rek, keek ik altijd even naar De Peppel en dacht ik: Hopelijk speel ik daar ooit een keer. Nu een aantal jaar later is het zover. Ik speel met Stacey Knox in de Peppel. We parkeren de auto, komen binnen en mogen na twintig minuten wachten het podium op om te soundchecken. Het gaat niet echt soepeltjes. Misschien omdat De Peppel net verbouwd is en het geluid moeilijk af te stellen is op de nieuwe ruimte, of omdat we nogal hard staan te spelen. We worden doof van elkaars geluid maar kunnen het volume niet terugdraaien omdat we dan onszelf niet meer horen. Chaos. Maar later blijkt dat de man van het geluid enkele knoppen door elkaar heeft gehaald en zo de verkeerde dingen harder en zachter zet. Uiteindelijk staat het geluid goed, de effecten werken en de  microfoons staan aan.

We mogen de avond openen. We starten de set en vanaf het moment dat de drummer aftikt, tot het moment waarop de zangeres met haar microfoonstandaard begint te zwaaien en ik op de grond val omdat de leren broek die ik aanheb van de hitte begint te krimpen, heb ik een black-out. Ik kan me er niet veel van herinneren. Ik weet alleen dat we goed gespeeld hebben. Technisch niet veel fouten en dat is een belangrijk eikpunt. De energie op het podium sloeg over op de zaal en zo werden we voor de tijd die we gespeeld hebben een enthousiast rockende en vooral zwetende Peppel.

De bands verschillen onderling nogal. De band na ons heeft een leuke zangeres en ze draagt een rood jurkje. Ze heeft een geheel eigen dansje, een heupwiegende zumba beweging die al snel overslaat op het publiek. Ik zie meerdere mensen haar na doen. En eigenlijk is dat ook gelijk het enige dat me bij is gebleven van de andere bands. Ze waren ongetwijfeld goed, maar die zangeres beter.

De avond en overige optredens vliegen voorbij. Ver na middernacht gaan we op weg naar huis en ik moet rijden. Vijf mensen, drie rijbewijzen en ik ben de pineut. We hebben met een dobbelsteen geworpen om te bepalen wie terug moet rijden en omdat we allen verantwoordelijke mensen zijn, en een van ons een politieofficier is, houden we ons strikt aan de nullijn in het verkeer. De volgende keer kies ik dezelfde twee getallen als deze avond, want hoe groot is de kans dat je met een dobbelsteen twee keer achter elkaar hetzelfde aantal ogen gooit? We zullen zien…

Check de pagina van de band op MySpace waar je ook een video kunt zien van het nu al legendarische optreden bij de Zaagmolen. 

Aankomende periode hebben we drie optredens gepland staan:

29 oktober – IJsselstijn

4 november – Baarn

20 november – Haarlem.

Het is aan te raden eens te komen kijken.  Want het zou toch jammer zijn als je bij het volgende verslag denkt: ‘Hè, waren we daar maar bij geweest…’

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Over Wilde Inkt

Mijn naam is Simon de Wilde en ik ben verhalenverteller. Zoals elk mens ben ik dol op nieuwtjes en goede verhalen. Het mooie is dat elke organisatie/persoon of bedrijf, groot of klein, een uniek verhaal heeft. Ik help u dat verhaal te vertellen om uw zichtbaarheid bij potentiële klanten te vergroten. Wat is uw verhaal? Ik ben dit blog gestart met schrijven over de wijk Overvecht, waar ik nog altijd met veel plezier en trots woon. Inmiddels gaan de blogs ook over contentmarketing en verhalende journalistiek. Uiteraard blijf ik ook parels uit Overvecht publiceren. Meer weten? LinkedIn http://nl.linkedin.com/in/simondewilde Website http://wilde-inkt.nl
Dit bericht werd geplaatst in Buiten Utrecht en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op So you wanna be a Rockstar

  1. Pingback: Ladies night met Benny Hill | Dorpspomp Overvecht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s