Ladies night met Benny Hill


Na de eerste gastblogpost (So you wanna be a rockstar) heeft Tole de smaak te pakken. De band Stacey Knox treedt regelmatig op in Utrecht en omstreken. Of eigenlijk spelen zij door het hele land als de kans krijgen om te rocken. Je zou ze eigenlijk een moeten gaan zien en horen spelen. Hieronder een verslag van hun jongste optreden.

Ergens op een plek hier ver vandaan bestaat een motorclub waar geen motoren te vinden zijn. Wel staat er een wipwap op het terrein met het handvat in de vorm van een motorstuur. Ze zijn allen komen carpoolen in de Prius, want het milieu is onze toekomst. Maar zover is het nog niet. Eerst met zijn allen op de achterbank en dit keer dragen we winterjassen. Ik heb het instapmoment zo willen timen dat ik aan het raam zit, maar er is iets misgegaan. En nu zit ik met mijn knieën tegen het dak en raak ik met m’n tenen de radio als ik zou willen. Maar de radio hoort uitdrukkelijk bij de macht van de chauffeur. De locatie is moeilijk te vinden. Het is niet te vinden. En hoewel Google-maps zegt dat er ergens een bruggetje moet zijn, is er geen brug te vinden. Google heeft zeker oude beelden, want we rijden alleen maar langs het water, onder een paar viaducten door en belanden op een woonwagenkamp met dure auto’s en herdershonden. Zonder de weg te vragen proberen we zo snel mogelijk het terrein te verlaten.

Maar goed, we vinden de locatie omdat we het gebied systematisch strook voor strook uitkammen. Na het kennismaken doen we de sound check en die gaat voorspoedig. Het is wachten op het groene licht en dan beginnen we.

We openen de avond met een goeie set. We komen binnen met een recht voor z’n raap poprock nummer en dat lijkt aan te slaan, want zodra de stilte valt, roept er een redneck: “Nog een liedje…” Ik vraag me af of ze weten dat we er nog wel even staan. De toon is toch gelijk gezet en we kunnen de hele avond reacties uit die hoek van de zaal verwachten. Het zijn jonge jongens en die brullen hard. Als de website genoemd wordt, roept er een: “Hoe spel je dat?”
Het wordt gespeld.
“Hoe? Met of zonder ‘e’?”
“Met… “
“Echt?”
“Ja.”
We spelen door en de set is lekker afgesteld. Nergens een vreemde overgang of een inkakmoment.  We krijgen veel reacties en er komt aanhoudend gebrul uit die hoek. Een van hen heeft onze videocamera vast om het optreden op te nemen en het wordt nog maar de vraag of het een beetje bruikbaar is.
We horen weer commentaar opkomen: “Hé, hoe heet je?”
De zangeres antwoordt: “Stacey Knox.”
“Nee, jij alleen.”
“Kom maar naar voren, want voor het volgende heb ik een paar luidruchtige kerels nodig. Dit nummer heet ‘Sturdy missionairy’ dus jongens, kom op. Ik heb jullie nodig.” Ik zet in en de rest volgt. De jongens staan nu vooraan te springen, maar zodra betekenis van de tekst tot ze doordringt, kijken ze elkaar met rooie konen aan en verdwijnt hun grijns. Nu staan ze alleen nog een beetje te schudden en naar elkaar om te kijken. En als de zangeres dan ook nog dichtbij komt en naar ze wijst, kunnen ze de seks die in de lucht hangt niet meer aan.

We spelen onze set verder en de luidruchtige jongens zijn een stukje naar achteren gestapt. Na drie kwartier ruimen we de spullen vermoeid op, hangen aan een tafel en horen de volgende band sound checken.  Gelijk valt hun uniformiteit op. Ze dragen allen zwarte kleding, korte strakke shirtjes en een zweetbandje om hun rechterpols. Misschien is dat nieuwerwets, al zou dat in hun geval dan retro moeten zijn, want ze zijn duidelijk in de dertig. Ze hebben een mooie zangeres en ze zingt de oordoppen uit mijn oren, toch weten ze niet echt te overtuigen. De jongens achterin houden zich redelijk koest en na het tweede nummer vraagt iemand hard om de toegift.

De band erna heeft er net een tour in Japan opzitten en het is te merken dat ze gewend zijn voor veel mensen te spelen. Ze staan er een beetje blasé bij en ze hebben een choreografie waar de zangeres zich niet veel van lijkt aan te trekken. Dat geeft ook niet, want zij is degene die de aandacht eist. Halverwege hun set probeer ik ze ergens mee te vergelijken, ik wil ze natuurlijk wel in een hokje kunnen plaatsen. Ze zijn een Enigma aan de speed, met Benny Hill op de basgitaar. En hoe goed en sfeervol ze ook spelen, met een kwaad kijkende Benny met eyeliner is het moeilijk overtuigen.

Het is ver na middernacht als we op weg zijn naar huis. De road trips van de muzikant gaan niet over rozen en we hangen allemaal wat verveeld in de auto. De drummer begint de tune van X-men te trompetteren en wil er niet mee ophouden, want als -ie een deuntje begonnen is dan moet -ie hem afmaken. Ik druk z’n gezicht tegen het raam en met de arm waar hij op het podium zo strak de maat mee weet te houden, slaat hij nu de inkt uit m’n nieuwe tatoeage.  Ik begin te huilen en hij lacht. En ach, zo zal het altijd gaan…

De foto van deze komiek heb ik van een of ander fansite.

Over Wilde Inkt

Mijn naam is Simon de Wilde en ik ben verhalenverteller. Zoals elk mens ben ik dol op nieuwtjes en goede verhalen. Het mooie is dat elke organisatie/persoon of bedrijf, groot of klein, een uniek verhaal heeft. Ik help u dat verhaal te vertellen om uw zichtbaarheid bij potentiële klanten te vergroten. Wat is uw verhaal? Ik ben dit blog gestart met schrijven over de wijk Overvecht, waar ik nog altijd met veel plezier en trots woon. Inmiddels gaan de blogs ook over contentmarketing en verhalende journalistiek. Uiteraard blijf ik ook parels uit Overvecht publiceren. Meer weten? LinkedIn http://nl.linkedin.com/in/simondewilde Website http://wilde-inkt.nl
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s