LongReads: niets nieuws onder de zon


En opeens was ie daar: de LongRead. Een lang journalistiek verhaal van soms wel 30.000 woorden. Het werd in Nederland binnengehaald alsof het iets nieuws was. Zelf kwam ik me, als ik het me goed herinner begin 2012 met de term in aanraking. Maar dit genre is natuurlijk helemaal niet nieuw. De verhalende of narratieve journalistiek is een techniek die bij uitstek geschikt is om een lang verhaal te vertalen op een spannende en filmische manier. In de jaren zestig van de vorige eeuw had je in de Verenigde Staten al journalisten en auteurs als Gay Talese, Tom Wolfe en Truman Capote die allemaal op een eigen wijze invulling gaven aan deze literaire non-fictie of new journalism, zoals het ook wel genoemd werd. Zo spendeerde Talese drie maanden in de buurt van zanger Frank Sinatra en sprak hij tientallen vrienden, familieleden en andere relaties om een portret te schrijven dat zijn weerga niet kent. Het is nu, bijna zestig jaar na dato, nog altijd leesbaar en actueel. Een tijdloze tekst. Lees het verhaal hier.
In Nederland is journalist Gerard van Westerloo een mooi voorbeeld van iemand die LongReads schreef lang voordat de term in zwang raakte. Voor M Magazine, het weekblad dat jaren bij de weekendeditie van NRC Handelsblad verscheen, scheef hij dat soort stukken. Ik herinner met nog een sterk staaltje verhalende journalistiek van zijn hand. In de hoofdrol van zijn reportage figureerden Anja, Tanja en Manja. Drie vleeskuikens die na een kort leven eindigden als kipfilet in de supermarkt. Hoeveel stukken heb ik sindsdien gelezen die ik me nog kan herinneren? Deze beklijft en Van Westerloo won er een Tegel mee, een belangrijke journalistieke prijs. Lees de reportage hier.
Van Westerloo schreef al dit soort reportages toen ik nog niet geboren was. Deze verhalen over ‘gewone mensen’, werden gepubliceerd in de ‘kleurenbijlage’ van opinieblad Vrij Nederland. Een paar jaar geleden schafte ik het boekje ‘Ons soort mensen. Portret van de ruggengraat van Nederland’ aan waarin enkele van deze reportages staan afgedrukt. Een van de spraakmakende reportages die erin staat besloot Vrij Nederland opnieuw te laten maken. De journalist en de fotograaf staan in de vroege ochtend opnieuw bij de pont over het IJ en vragen de mensen tijdens de oversteek wat zijn doen qua werk. Dat levert een mooi beeld op. Zeker als je de oude en nieuwe reportage naast elkaar legt.
Gerard van Westerloo overleed in 2012, toen de LongRead aan zijn opmars begon, al was ie strikt genomen nooit weg geweest. De Stichting Verhalende Journalistiek organiseert een keer per jaar de Gerard van Westerloo lezing om zijn werk en werkwijze te eren. Hij schreef zijn befaamde reportages volgens de volgende regels zo staat te lezen op de site van de Stichting:

“De jaarlijkse Gerard van Westerloolezing is een eerbetoon aan een van de grondleggers van de verhalende journalistiek in Nederland. Gerard van Westerloo hanteerde bij zijn reportages vier principes: hij koos voor alledaagse onderwerpen en juist als er niets aan de hand was; hij wachtte net zo lang tot hij een compleet beeld had; hij koos ervoor om de mensen zelf te spreken (géén woordvoerders!); en zijn geïnterviewden kwamen elders niet aan bod.”

Gister was ik present bij de derde lezing en Irene Houthuijs, de weduwe van Van Westerloo, wees erop dat de LongRead niet van gister is. Ze had originele kleurenbijlages van de Vrij Nederland meegebracht voor de jonge journalisten die het mogelijk niet zouden kennen. De lezing werd gehouden door de Amerikaanse journalist Adriane Niciole LeBlanc, waar Van Westerloo bewondering voor had. LeBlanc volgde voor haar inmiddels klassiek geworden boek Random Family: Love, Drugs, Trouble and Coming of Age in the Bronx elf jaar lang een gangster, zijn liefje en hun twee families in de New Yorkse wijk de Bronx. Ze vertelde over zichzelf en haar werkwijze. In een interview met LeBlanc las ik al dat ze de eerste 25 pagina’s van haar boek tientallen keren herschreef. Dat is bemoedigend. Haar geduld en werkhouding zijn bewonderenswaardig te noemen. Ik was naar een ding heel nieuwsgierig: hoe betaal je de huur als je zo lang aan een project werkt dat niets oplevert? Haar antwoord: goedkoop wonen, beurzen aanvragen en een partner zoeken die iets meer in de melk te brokkelen heeft op financieel vlak. Een echte kunstenaar ziet af omdat hij of zij geen concessies doet.

 

 

Over Wilde Inkt

Mijn naam is Simon de Wilde en ik ben verhalenverteller. Zoals elk mens ben ik dol op nieuwtjes en goede verhalen. Het mooie is dat elke organisatie/persoon of bedrijf, groot of klein, een uniek verhaal heeft. Ik help u dat verhaal te vertellen om uw zichtbaarheid bij potentiële klanten te vergroten. Wat is uw verhaal? Ik ben dit blog gestart met schrijven over de wijk Overvecht, waar ik nog altijd met veel plezier en trots woon. Inmiddels gaan de blogs ook over contentmarketing en verhalende journalistiek. Uiteraard blijf ik ook parels uit Overvecht publiceren. Meer weten? LinkedIn http://nl.linkedin.com/in/simondewilde Website http://wilde-inkt.nl
Dit bericht werd geplaatst in Overig en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op LongReads: niets nieuws onder de zon

  1. Pingback: Lessen in contentmarketing: digitale horigen en het gevaar voor je contentmarketingstrategie | Dorpspomp Overvecht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s