Wat is contentmarketing?

IMG_2430

De dame die tegenover me zit doet het personeelsbeleid bij een belangenvereniging in Den Haag. Ze heeft mijn cv voor zich liggen en kijkt me met een tevreden blik aan. ‘Eindelijk kan ik de vraag stellen wat contentmarketing nou precies is?’, trapt ze het sollicitatiegesprek af.

‘Goeie vraag’, antwoord ik terwijl ik koortsachtig nadenk hoe ik hier antwoord op ga geven. ‘Er staat hier echt dat je contentmarketeer bent’ wijst ze naar de geprinte velletjes voor haar op het tafelblad. ‘Ja’, zeg ik. ‘Klopt.’

Bekendste voorbeeld
Het eerste wat in mijn hoofd opkomt is de Allerhande. In Nederland misschien wel het meest bekende voorbeeld van contentmarketing. Albert Heijn verkoopt niet direct blikken soep en kaas maar kietelt de doelgroep die van koken houdt met ideeën, adviezen en tips voor lekker eten.

Meer dan een blad
Ze bereiken hun doelgroep al lang niet meer alleen met het prachtig vormgegeven blad dat je gratis kunt pakken in elke vestiging. Dit kwam overigens voor het eerst uit in 1954 en vanaf 1939 was er al de voorloper, ‘Albert Heijn’s Nieuwsblad’. Contentmarketing is een buzzword, maar niks nieuws onder de zon toch? Anno 2016 is er naast het blad een online platform met daarop duizenden recepten en video’s met tips en trucs voor in de keuken. Er zijn de bijbehorende social mediakanalen er is een app en boodschappenlijstjes en een heuse maaltijdbox maakt het af.

Contentmarketing pur sang
Albert Heijn bereikt met contentmarketing precies de doelgroep want mensen die van koken houden, doen meestal ook de boodschappen. Allerhande is een zelfstandig medium dat positief bijdraagt aan het imago van de grootgrutter. Contentmarketing pur sang. Maar dat is nog geen antwoord op haar vraag.

Ik weet het niet precies dus ik haal diep adem. Dan steek ik van wal: met marketing zorg je voor een grotere afzet van je dienst of product. Content is bijvoorbeeld een blog, artikel, filmpje, podcast of vlog waarin een verhaal zit. Een contentmarketeer maakt dus verhalen voor een bedrijf of merk. Ondernemers en bedrijven slaan aan het bloggen of ze geven zelf een blad uit of maken een tv-show, vul ik aan.

Ze kijkt ietwat verbaasd. ‘Allerhande is een mooi voorbeeld’, zeg ik. ‘De mensen die dat blad maken zijn contentmarketeers.’ Dat dus. Volgende vraag.

Bronnen:
http://www.ah.nl/over-ah/geschiedenis/detail
Aan de slag met contentmarketing. Een praktisch boek waarmee de nieuwe generatie marketeers leer hoe content de band met de klant kan versterken. Aart Lensink.

Geplaatst in Contentmarketing, ondernemen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Het Overvecht kwartetspel

IMG_2397

Binnenkort speelbaar in jouw huiskamer: het Overvecht kwartetspel!
Deze zomer nog een idee in mijn hoofd, nu realiteit. Het eerste echte Overvecht kwartetspel is een feit en het is hartstikke leuk om te spelen. Je kunt je kennis van de mooiste wijk van Utrecht toetsen :) Het kwartet op de foto is uniek want er is er maar eentje van te vinden in heel Overvecht. Gewoon bij mij op de opiumtafel (waar ik ook wel eens aan lunch, getuige de kruimels ;)) Sterker nog, het is het enige exemplaar ter wereld. Daar komt snel verandering in want ik werk er momenteel hard aan om het spel tegen een fatsoenlijke prijs aan te bieden. Dit setje kostte me twee tientjes, een beetje prijzig voor een kwartet als je het mij vraagt. Hou mijn blog in de gaten voor nieuws over het kwartet. En bemachtig snel je eigen exemplaar. Vrijdagmiddag deelde ik deze foto op social media en de reacties waren erg positief. Daarom dank ik iedereen die mijn post deelde met zijn of haar vrienden en/of netwerk!

Geplaatst in Overvecht, Utrecht | Een reactie plaatsen

Een mooi verhaal tovert die glimlach tevoorschijn

IMG_2376

Een zanger hoort zijn eigen liedje op de radio en de architect ziet zijn eigen gebouw als hij door de stad loopt. Of ze dat leuk vinden weet ik niet. Als journalist en verhalenverteller lees ik mijn eigen verhalen meestal niet terug. Ergens is dat gek, want het is toch leuk om het eindresultaat in optima forma aanschouwen? Na het schrijfproces kan ik de inhoud wel dromen want schrijven is hard werken. Teruglezen hoeft dus niet zo nodig.

Soms komt eigen werk toch op onverwachte wijze terug. Zo liep ik vorige week na een afspraak terug naar mijn fiets. Ik speurde in de fietsenzee naar mijn eigen exemplaar en ik zag in een keer het fietskussen van BodaBoda.nl. Het doemde op als een exotisch onbewoond eilandje. Ondanks dat het net begon te regenen kwam er een glimlach op mijn gezicht tevoorschijn.

De glimlach komt voort uit de goede herinneringen die ik bewaar aan het maken van dat verhaal. Twee enthousiaste Utrechtse studenten vertoefden een poosje in Kenia en kwamen er in aanraking met het fenomeen fietskussen. Waarom die kussens niet verkopen in het land dat wereldkampioen fietsen is? Het idee van de studenten startte vanuit de studentenkamer die vol stond met dozen vol zadels en mondde uit in een bedrijf dat nog steeds bestaat. De kussens zijn niet langer alleen in de webwinkel te bestellen, maar ze zijn ook fysiek verkrijgbaar in winkels op tientallen locaties in Nederland en België. Telkens als ik zo’n fietskussen zie, ben ik gelijk vrolijk want het is en blijft een mooi ondernemersverhaal. Een regenbui doet daar niks aan af.

Hele verhaal lezen

In 2012 schreef ik voor het DUB (digitale universiteitsblad van de Universiteit Utrecht) het verhaal over de twee Utrechtse studenten die fietskussens verkopen. Het verscheen in een serie over studenten die naast hun studie een eigen bedrijfje bestieren.

Lees hier het hele verhaal over de fietskussens.

Geplaatst in Contentmarketing, ondernemen, Utrecht, Verhalende journalistiek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

De een zijn dood is de ander zijn brood?

Foto is een deel van de cover van het boek van Aart Lensink. 'Aan de slag met contentmarketing'

Foto is een deel van de cover van het boek van Aart Lensink. ‘Aan de slag met contentmarketing’

 

‘Als ik zou moeten kiezen tussen een regering zonder kranten of kranten zonder een regering, aarzel ik geen moment: het laatste.’ (Thomas Jefferson, Amerikaans president van 1800 tot 1809.) Het citaat heb ik uit dit artikel in De Gids.

Het lijkt op een variant van de nieuwe kleren van de keizer, het filmpje van Sjuul Paradijs en Jan-Kees Emmer waarin zij hun nieuwe mediabedrijf Trusted Media promoten en niets minder dan de revolutie verkondigen. Allebei de heren zijn vorig jaar vlak na elkaar met veel bombarie vertrokken als hoofdredacteur van de Telegraaf. Nu gaan ze bedrijven en organisaties helpen met het uitgeven van hun eigen media. Iedereen kan tegenwoordig dankzij internet en sociale media uitgevertje spelen, is hun boodschap. Om hun pleidooi kracht bij te zetten schreven Paradijs en Emmer het boek: ‘Ga uitgeven! Staatsgreep in de media’. De revolutie die zij zien, is echter al jaren gaande en de rest van de soldaten in de loopgraven van de contentmarketing halen gelaten hun schouders op en gaan over tot de orde van dag.

Iedereen uitgever

Zelf uitgeven kan volgens Paradijs en Emmer omdat de consument wegdraait van ‘oude’ media (kranten en omroepen worden minder gelezen en bekeken en steeds minder mensen willen betalen voor dure abonnementen) naar de ‘nieuwe’- en ‘social’ media, die gratis zijn. Wie de afzender is, maakt de consument niet meer uit, volgens Paradijs en Emmer, want deze is dusdanig gedemocratiseerd dat hij of zij zelf wel uitmaakt wat goede- of slechte ‘content’ is. Als voorbeeld geeft het duo een Deense bank die nu ook een tv-station is, een soort RTL-Z. Het enige wat belangrijk is, is dat een bedrijf of organisatie authentieke ‘kwaliteitscontent’ aanbiedt aan de doelgroep. Iedereen kan dus zelf uitgeven via eigen kanalen als je maar iets te vertellen hebt. En Paradijs en Emmer weten het zeker: ieder bedrijf of organisatie heeft iets te vertellen.

Geld binnen harken

Waar ik me over verbaas, is dat Paradijs en Emmer net doen alsof ze iets unieks hebben ontdekt. Kennelijk sliepen ze daar aan de Basisweg onder een steen en komen ze daar half naakt onder vandaan gekropen, want het verdienmodel waar Trusted Media op is gebaseerd is reeds beproefd, getuige de vele communicatie en pr-bureaus die ons land rijk is. Contentmarketing en storytelling zijn immens populair en zelfs bij de Telegraaf deden ze al aan branded content toen de beide heren nog hoofdredacteur waren.

Paradijs en Emmer hebben waarschijnlijk goed om zich heen gekeken voordat ze met hun plan kwamen. Ze zagen Rob Wijnberg die De Correspondent is gestart. Een online journalistiek platform dat innovatief is, maar waar geen gouden bergen mee verdiend worden. Paradijs en Emmer keken verder en zagen oud-Telegraaf collega’s Martijn Koolhoven en Romke Spierdijk die Koolhoven&Partners zijn begonnen in 2014. Zij brengen journalistiek ingestoken pr-verhalen naar krantenredacties die te weinig mankracht hebben. Een ander voorbeeld van een oud-Telegraaf journalist die al vele jaren aan klassiek communicatieadvies voor corporate klanten doet, is Charles Huijskens. Deze mannen zijn zakelijk succesvol en grote corporate klanten en de overheid zijn best bereid diep in de buidel te tasten als de kwaliteit die je levert in orde is. Daar willen Paradijs en Emmer een graantje van meepikken.

Een goed verhaal scoort

Deze overstap van de klassieke journalistiek naar commercieel communicatiewerk in de breedste zin van het woord is dus niet nieuw en zeker niet onlogisch. Journalisten weten als geen ander dat een goed verteld verhaal nu eenmaal scoort. Want mensen houden van verhalen. Het is een tendens die al langer gaande is: storytelling en contentmarketing bestaan al zolang er bedrijven bestaan ook al bestond de terminologie nog niet. Begrijp me niet verkeerd. De ‘content’ die al deze ondernemers met liefde voor het vak maken is vaak van kwalitatief hoog niveau en is vaak om je vingers bij af te likken. Vaak is de ‘content’ zelfs authentiek.

Product voor de elite

Minder vaak is de ‘content’ origineel, een andere voorwaarde voor succes volgens Paradijs en Emmer. De reden daarvoor is dat de grondstof voor al die content vaak gehaald wordt uit de ‘oude’ media. Daar is op zich niks mee, zolang de ‘oude’ media op hun poten blijven staan. Ik ben geen pessimist want ik denk dat ‘oude’ media niet zullen verdwijnen. Hun prominente rol in het publieke debat zal echter wel gemarginaliseerd worden. Steeds minder mensen lezen een krant omdat ze tijd aan andere zaken en andere vormen van media besteden. Maar er blijft een groep mensen die een krant wil lezen voor de betrouwbaarheid en onafhankelijkheid van de informatie en het selectiemechanisme dat ingebouwd is. De ‘oude’ media worden een eliteproduct en daarvoor betaal je als consument een prijs. Misschien keren wel terug naar de situatie van de krant voordat het een massamedium was. Laat ik het hopen want als de ‘oude’ media verdwijnen dan eet de revolutie die Paradijs en Emmer verkondigen haar eigen kinderen op. De dood van de ‘oude’ media betekent voor de contentmarketing geen brood.

 

 

 

 

Geplaatst in Contentmarketing | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

LongReads: niets nieuws onder de zon

En opeens was ie daar: de LongRead. Een lang journalistiek verhaal van soms wel 30.000 woorden. Het werd in Nederland binnengehaald alsof het iets nieuws was. Zelf kwam ik me, als ik het me goed herinner begin 2012 met de term in aanraking. Maar dit genre is natuurlijk helemaal niet nieuw. De verhalende of narratieve journalistiek is een techniek die bij uitstek geschikt is om een lang verhaal te vertalen op een spannende en filmische manier. In de jaren zestig van de vorige eeuw had je in de Verenigde Staten al journalisten en auteurs als Gay Talese, Tom Wolfe en Truman Capote die allemaal op een eigen wijze invulling gaven aan deze literaire non-fictie of new journalism, zoals het ook wel genoemd werd. Zo spendeerde Talese drie maanden in de buurt van zanger Frank Sinatra en sprak hij tientallen vrienden, familieleden en andere relaties om een portret te schrijven dat zijn weerga niet kent. Het is nu, bijna zestig jaar na dato, nog altijd leesbaar en actueel. Een tijdloze tekst. Lees het verhaal hier.
In Nederland is journalist Gerard van Westerloo een mooi voorbeeld van iemand die LongReads schreef lang voordat de term in zwang raakte. Voor M Magazine, het weekblad dat jaren bij de weekendeditie van NRC Handelsblad verscheen, scheef hij dat soort stukken. Ik herinner met nog een sterk staaltje verhalende journalistiek van zijn hand. In de hoofdrol van zijn reportage figureerden Anja, Tanja en Manja. Drie vleeskuikens die na een kort leven eindigden als kipfilet in de supermarkt. Hoeveel stukken heb ik sindsdien gelezen die ik me nog kan herinneren? Deze beklijft en Van Westerloo won er een Tegel mee, een belangrijke journalistieke prijs. Lees de reportage hier.
Van Westerloo schreef al dit soort reportages toen ik nog niet geboren was. Deze verhalen over ‘gewone mensen’, werden gepubliceerd in de ‘kleurenbijlage’ van opinieblad Vrij Nederland. Een paar jaar geleden schafte ik het boekje ‘Ons soort mensen. Portret van de ruggengraat van Nederland’ aan waarin enkele van deze reportages staan afgedrukt. Een van de spraakmakende reportages die erin staat besloot Vrij Nederland opnieuw te laten maken. De journalist en de fotograaf staan in de vroege ochtend opnieuw bij de pont over het IJ en vragen de mensen tijdens de oversteek wat zijn doen qua werk. Dat levert een mooi beeld op. Zeker als je de oude en nieuwe reportage naast elkaar legt.
Gerard van Westerloo overleed in 2012, toen de LongRead aan zijn opmars begon, al was ie strikt genomen nooit weg geweest. De Stichting Verhalende Journalistiek organiseert een keer per jaar de Gerard van Westerloo lezing om zijn werk en werkwijze te eren. Hij schreef zijn befaamde reportages volgens de volgende regels zo staat te lezen op de site van de Stichting:

“De jaarlijkse Gerard van Westerloolezing is een eerbetoon aan een van de grondleggers van de verhalende journalistiek in Nederland. Gerard van Westerloo hanteerde bij zijn reportages vier principes: hij koos voor alledaagse onderwerpen en juist als er niets aan de hand was; hij wachtte net zo lang tot hij een compleet beeld had; hij koos ervoor om de mensen zelf te spreken (géén woordvoerders!); en zijn geïnterviewden kwamen elders niet aan bod.”

Gister was ik present bij de derde lezing en Irene Houthuijs, de weduwe van Van Westerloo, wees erop dat de LongRead niet van gister is. Ze had originele kleurenbijlages van de Vrij Nederland meegebracht voor de jonge journalisten die het mogelijk niet zouden kennen. De lezing werd gehouden door de Amerikaanse journalist Adriane Niciole LeBlanc, waar Van Westerloo bewondering voor had. LeBlanc volgde voor haar inmiddels klassiek geworden boek Random Family: Love, Drugs, Trouble and Coming of Age in the Bronx elf jaar lang een gangster, zijn liefje en hun twee families in de New Yorkse wijk de Bronx. Ze vertelde over zichzelf en haar werkwijze. In een interview met LeBlanc las ik al dat ze de eerste 25 pagina’s van haar boek tientallen keren herschreef. Dat is bemoedigend. Haar geduld en werkhouding zijn bewonderenswaardig te noemen. Ik was naar een ding heel nieuwsgierig: hoe betaal je de huur als je zo lang aan een project werkt dat niets oplevert? Haar antwoord: goedkoop wonen, beurzen aanvragen en een partner zoeken die iets meer in de melk te brokkelen heeft op financieel vlak. Een echte kunstenaar ziet af omdat hij of zij geen concessies doet.

 

 

Geplaatst in Overig | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Blik op de wereld vanuit Noord-Koreaans perspectief

North-Korea-Map

Als Europeaan ben ik een blik op de wereld gewend vanuit Europees of Eurocentrisch perspectief. Op een wereldkaart vertaalt zich dat als volgt: Europa ligt letterlijk in het centrum van de belangstelling. De Amerikanen hanteren een ander perspectief en plaatsen zichzelf en hun ‘achtertuin’ in de spotlight, waardoor Europa een plekje in de coulissen krijgt. En de ook Chinezen hebben hun eigen perspectief als het gaat om een blik op de wereld. De historische benaming voor dit perspectief is niet voor het niets ‘Rijk van het midden’. Niet alleen grote spelers op het internationale toneel hebben een eigen perspectief. Ook Calimero-staatje Noord-Korea houdt er een geheel eigen wereldperspectief op na, zo ontdekte ik recent via de website brilliantmaps.com. Voor de goede orde: dan doel ik niet op de perverse ideologie van deze schurkenstaat, maar de wereldkaart die ze gebruiken. Een eerste blik op de foto maakt dat ik me afvraag waar deze kaart precies hangt? Er hangen klokken boven die tijdstippen in de verschillende tijdzones aangeven en er staan paaltjes voor de kaart. Wie goed kijkt ziet ook dat de kaart zelf deels oplicht. Ik doel op de blauwe gloed bij Amerika’s en Afrika. Als je goed naar de wereldkaart zelf kijkt zie je een flink aantal opmerkelijke afwijkingen: wat te denken van het enorm wijde Suezkanaal? Newfoundland zijn de Noord-Koreanen er voor het gemak vergeten op te zetten en door de manier van projecteren zijn Italië en Florida veel dunner dan ze werkelijkheid zijn. Wat natuurlijk het meest in het oog springt: de roodgekleurde Korea’s die samen één land vormen. Ik weet niet precies wat ik daar nu van moet denken. Laat ik het houden op wensdenken van Kim Jong-un, de ‘Geweldige Leider’ van de Democratische Volksrepubliek Korea, zoals Noord-Korea officieel heet. Rare maar fascinerende jongens, die Noord-Koreanen.

Geplaatst in Overig | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Brievenbus

IMG_2241 IMG_2242 IMG_2243Brieven en kaartjes kunnen helaas niet op tegen het internet. Zelfs de blauwe envelop legt het af. Toch zijn er nog altijd mensen die zo nu en dan een brief posten. Als ik wel eens uit het raam kijk, zie ik een mooie rode brievenbus bij mij in de straat staan. Dikwijls stopt er dan een auto langs de stoep. Dan gaan de knipperlichten aan en stapt er vlug iemand uit. Meestal een oudere dame. Even vlug om de auto heen dribbelen en de brief of kaart posten. Terug in de auto en gas. Ik vind het een mooi schouwspel om naar te kijken en ik hoop dan ook dat de rode brievenbus voorlopig niet uit het straatbeeld verdwijnt. Eigenlijk is dit een verkapte oproep om elkaar af en toe eens een kaartje of een brief te sturen. Wat is er nu leuker dan wat persoonlijke aandacht? En dan kan ik naar de brievenbus blijven kijken. Twee vliegen in een klap.

Geplaatst in Overig | Tags: | Een reactie plaatsen